Besamimka (puszka na wonności), XIX w.

Ta besamimka, czyli puszka na wonne przyprawy i zioła używana pod koniec cotygodniowego święta szabat, należała pierwotnie do Emanuela Falka, którego mowę na bar micwę zaprezentowaliśmy wcześniej. Jeden z jego potomków, Siegfried Falk, zabrał besamimkę ze sobą, emigrując z Breslau w 1936 r., i wraz z nim przewędrowała ona pół świata: najpierw do Kopenhagi, potem do Londynu, a na koniec do Nowej Zelandii, gdzie Siegfried rozpoczął nowe życie. Po jego śmierci besamimka trafiła do rąk członków rodziny Falków ze Stanów Zjednoczonych.