Od lewej Ruth, Tamara i Susanne Cohn, wrzesień 1939.

Liczba Żydów, którzy desperacko chcieli opuścić Niemcy, wzrosła po pogromie listopadowym. Niewiele krajów było jednak otwartych na ich przyjęcie. Możliwości imigracji do Mandatu Palestyny były ograniczone ustalanymi przez przez brytyjskie władze limitami, które ogłaszano co 6 miesięcy. Największe szanse na uzyskanie wizy miały osoby młode, zdolne do pracy na roli. W 1935 roku 15-letni Ernst Abraham Cohn, syn Willy’ego Cohna z pierwszego małżeństwa z Ellą (z d. Proskauer), uzyskał certyfikat umożliwiający mu wyjazd w ramach aliji młodzieży – programu, który wspierał młodzież żydowską w emigracji z nazistowskich Niemiec. Także jego siostra Ruth wyjechała w 1939 r. Willy’emu Cohnowi i jego drugiej żonie Trudi (z d. Rothman) nie udało się uzyskać certyfikatów ani wiz, które umożliwiłyby wyjazd im i ich dwóm córkom, Susanne i Tamarze. Całą czwórkę deportowano w 1941 r. do okupowanego przez Niemców Kowna, gdzie zostali zamordowani wraz z innymi Żydami z Breslau. Te dwa zdjęcia upamiętniają momenty pożegnania.