Wprowadzenie

Breslau i Wrocław – miasto o wielu tożsamościach i dwóch życiorysach, dla których cezurą był okres nazizmu i II wojny światowej. Ich skutki szczególnie dotknęły przedwojenną społeczność niemieckich Żydów w Breslau. Po wojnie niektórzy spośród tych, którym udało się w porę uciec przed Zagładą, pielęgnowali na emigracji pamięć o życiu w tym mieście. Na wystawie przedstawiamy losy kilku takich rodzin poprzez przedmioty z Breslau, które zachowały się w ich zbiorach. Udostępniamy je w zabytkowej kamienicy na Placu Solnym, która na przestrzeni dziejów była domem dla wielu żydowskich rodzin z Breslau. Symboliczny gest „odkładania rzeczy na miejsce”, czyli powrotu tych przedmiotów do Wrocławia – choćby tylko na czas ekspozycji – jest próbą zbliżenia do siebie niemieckiej, żydowskiej i polskiej tożsamości miasta. W ten sposób chcemy zbudować więź z przerwaną, przemieszczoną i stale rekonstruowaną pamięcią żydowskich rodzin z Breslau. Obiekty te są nośnikami opowieści wpisanych w dzieje i topografię tego miasta. Siła i wartość obiektów pokazanych na wystawie tkwi w indywidualnych i głęboko osobistych historiach, które opowiadają. Ich losy są jednocześnie świadectwem wojennego i powojennego obiegu rzeczy – ocalonych, utraconych, a czasem również odzyskanych.